Ojcem różańca nazywa się św. Dominika, ale tak naprawdę kształt różańca i ostateczną wersję modlitwy przypisuje się dominikaninowi bł. Alanowi de la Rupe. To właśnie on założył pierwsze bractwo różańcowe oraz miał widzenia Najświętszej Maryi Panny, która przekazała mu 15 obietnic dla tych, którzy będą odmawiać różaniec.

1. Wszyscy, którzy wiernie służyć mi będą, odmawiając różaniec święty, otrzymają pewną szczególną łaskę.
2. Obiecuję moją specjalną obronę i największe łaski wszystkim tym, którzy będą odmawiać różaniec.
3. Różaniec będzie potężną bronią przeciwko piekłu; zniszczy występek i rozgromi herezję.
4. Cnoty i święte czyny zakwitną – najobfitsze zmiłowanie dla dusz uzyska od Boga; serca ludzkie odwróci od próżnej miłości świata, a pociągnie do miłości Boga i podniesie je do pragnienia rzeczy wiecznych. O! Ileż dusz uświęci tą modlitwą.
5. Dusza, która poleca mi się przez różaniec – nie zginie.
6. Ktokolwiek odmawiać będzie pobożnie różaniec święty, rozważając równocześnie tajemnice święte, nie dozna nieszczęść, nie doświadczy gniewu Bożego, nie umrze nagłą śmiercią; nawróci się, jeśli jest grzesznikiem, jeśli zaś sprawiedliwym – wytrwa w łasce i osiągnie życie wieczne.
7. Prawdziwi czciciele mego różańca nie umrą bez sakramentów świętych.
8. Ci, którzy będą odmawiali różaniec, znajdą podczas swego życia i w chwili śmierci światło Boże oraz pełnię Bożej łaski i będą mieli udział w zasługach błogosławionych.
9. Codziennie uwalniam z czyśćca dusze, które mnie czciły modlitwą różańcową.
10. Wierne dzieci różańca zasłużą na wysoki stopień chwały w niebie.
11. O cokolwiek przez różaniec prosić będziesz – otrzymasz.
12. Rozszerzającym mój różaniec przybędę z pomocą w każdej potrzebie.
13. Otrzymałam od mojego Boskiego Syna obietnicę, że wszyscy obrońcy różańca będą mieli za wstawienników cały dwór niebieski w czasie ich życia i w godzinę śmierci.
14. Odmawiający mój różaniec są moimi dziećmi, a braćmi Jezusa Chrystusa, Syna mojego Jednorodzonego.
15. Nabożeństwo do mego różańca jest wielkim znakiem przeznaczenia dla nieba.

Spośród wielu modlitw Kościoła Katolickiego różaniec jest szczególnie ważny dla ogromnej części wierzących. To jedna z najpopularniejszych modlitw na świecie. Jej dzisiejsza nazwa pochodzi z łaciny (łac. rosarium) i oznacza ogród różany. Pierwotnie różaniec znany był pod nazwą Psałterza Najświętszej Maryi Panny. 

Geneza różańca

Według najstarszych źródeł modlitwa różańcowa odmawiana była już w IV i V wieku przez św. Pawła z Teb oraz św. Benedykta. Rozpowszechnienie różańca wiąże się między innymi z wyprawami krzyżowymi w XI wieku. Pierwotnie modlitwę tę odmawiano przy pomocy supłów zawiązanych na sznurze lub przeplecionych przez niego korali. Sznur modlitewny powstał głównie dla osób nieumiejących czytać i odmawiać psalmów chrześcijańskich. Różaniec to modlitwa oparta na systemie rytmicznych powtórzeń wokalnych, którą łatwo zapamiętać. Dzięki temu osoby niepiśmienne mogły włączać się w Liturgię Godzin Kościoła. 

Pierwowzór

Mnisi benedyktyńscy obowiązkowo wspólnie odmawiali 150 psalmów w ciągu jednego tygodnia. Wyjątkiem w tej regule byli mnisi nieumiejący czytać, którzy w zamian odmawiali określoną, symboliczną liczbę Ojcze nasz. Benedyktyni za dusze zmarłych braci odmawiali 50 Ojcze nasz, a templariusze dwa razy więcej. Pomocny w odmawianiu określonej liczby modlitw okazał się sznur z paciorkami, który zyskał nazwę Rosarium, czyli wieniec z róż. Ówczesny różaniec różnił się oczywiście od dzisiejszych – był ciągiem niepodzielonych paciorków nawleczonych na zwykły sznurek, którego końce nie musiały być nawet połączone. Służył on do kontrolowania liczby odmówionych modlitw, nie do rozważania tajemnic różańca. 

Modlitwa maryjna

Zdrowaś Maryjo powstała z cytatów pochodzących z Ewangelii Łukasza. Odmawiano ją już w średniowieczu jako nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny. Odmawianie tej modlitwy odbywało się na podobnej zasadzie, co Ojcze nasz – 50, 100 lub 150 razy na podobieństwo 150 psalmów. Za prekursora tajemnic różańcowych uznaje się teologia i mnicha Kartuzów w Kolonni Henryka Eghera de Kalcara. To on podzielił różaniec na dziesiątki, na zakończenie „Ave Maria” dodał imię „Jezus” oraz uzupełnił go klauzulami z życia Maryi i Jezusa. 

Kolejną osobą, która przyczyniła się do ewolucji różańca, jest błogosławiony Dominik z Prus (mnich kartuski z klasztoru w Trewirze). To właśnie on w 1409 roku wyróżnił z życia Jezusa i Maryi 50 tajemnic i stworzył 50 klauzuli odpowiadających trzem etapom życia Jezusa, czyli narodzenia i dzieciństwa, działalności publicznej oraz męki i śmierci. Porządek dzisiejszego różańca ustanowił Alain de Roche, który przed dziesiątkami Zdrowaś Maryjo umieścił klauzule i Ojcze nasz. Tradycja chrześcijańska ojcem różańca nazwała św. Dominika Guzmana, któremu przypisuje się utworzenie pierwszych „Bractw różańcowych” oraz rozpowszechnienie tej modlitwy. W Polsce różaniec pojawił się i rozpowszechnił za sprawą dominikanina św. Jacka Odrowąża. 

Krótka historia różańca – W kilku objawieniach sama Matka Boża wskazała modlitwę różańcową jako najbardziej potrzebną ludzkości. Fragment książki G. Amortha „Mój różaniec” – czytaj – LINK