Z Encyklopedii Katolickiej – O pojęciu herezji
„Naczelne zasady prawodawstwa kościelnego dotyczącego herezji są następujące:
Kościół rozróżnia herezję formalną i materialną. Do tej pierwszej stosuje kanon: „Stanowczo uznaje i nie ma wątpliwości, że heretycy i schizmatycy będą dzielić wieczny ogień z diabłem i jego aniołami, chyba że przed końcem życia włączą się do Kościoła katolickiego i ponownie do niego dołączą”. Nikt nie jest zmuszany do przynależności do Kościoła, ale gdy ktoś wstąpił do niego przez chrzest, musi dotrzymywać dobrowolnie złożonych obietnic. Aby kontrolować i z powrotem przyciągnąć zbuntowane dzieci, Kościół posługuje się zarówno władzą duchową, jak i świecką, jaką dysponuje.
„W obliczu materialnych heretyków Kościół działa zgodnie z regułą św. Augustyna: „Nikt nie powinien być uważany za heretyka, kto nie broni swoich fałszywych i przewrotnych poglądów z wytrwałą gorliwością (animositas). Zwłaszcza jeśli błąd nie jest owocem śmiałej arogancji, lecz został przekazany heretykowi przez rodziców, którzy sami ulegli zwiedzeniu, i gdy osoba ta z wielką pilnością szuka prawdy i jest gotowa przyjąć napomnienie” (P.L. XXXIII, ep. XLIII, 160). Pius IX w liście napisanym do biskupów Włoch (10 sierpnia 1863 r.) potwierdza tę katolicką doktrynę: „Wiemy i Nam, i wam, że ci, którzy pozostają w nieodwołalnej nieświadomości naszej religii, ale przestrzegają prawa naturalnego… i pragną być posłuszni Bogu oraz prowadzić uczciwe i prawe życie, mogą z pomocą Bożego światła i łaski osiągnąć życie wieczne… ponieważ Bóg… nie pozwala karać nikogo, kto nie jest świadomie winny” (Denzinger, „Enchiridion”, 1529).
Formalny heretyk neguje, wątpi lub zaprzecza prawdom zawartym w Bożym objawieniu.
Na przykład, gdy Bergoglio powiedział, że WSZYSTKIE RELIGIE PROWADZĄ DO BOGA, zaprzeczył Ewangelii i ją zaprzeczył, ponieważ Chrystus kategorycznie stwierdza: „Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem. NIKT NIE PRZYCHODZI DO OJCA INACZEJ NIŻ PRZEZ MNIE” (J 14, 6).
A następca Bergoglia, Robert Prevost, zaprzeczył supremacji Rzymu, stwierdzając:
„…Rzym, Konstantynopol i wszystkie inne Stolice nie są powołane do kwestionowania prymatu, abyśmy nie narazili się na ryzyko, że znajdziemy się jak uczniowie, którzy w drodze, dokładnie w chwili, gdy Jezus zapowiadał swoją rychłą mękę, spierali się o to, kto z nich jest największy (por. Mk 9, 33-37)”.
Słowa te są zaprzeczeniem papiestwa. Jeśli Rzym jest na tym samym poziomie co inne Stolice, to dlaczego Chrystus dał klucze Piotrowi i nazwał go Pasterzem całej swojej trzody?
Jest to formalna herezja sama w sobie.

żrodło FB 22.08.2025 Macario Vargas / tłumacz google

De la Enciclopedia Católica

Acerca del concepto de herejía

«Los principios rectores de la legislación eclesiástica en torno a las herejías son los siguientes:

La Iglesia distingue entre hereje formal y material. Al primero le aplica el canon: “Sostiene firmemente y no tiene duda alguna que los herejes y cismáticos tendrán parte con el Diablo y sus ángeles en las llamas eternas, a menos que antes del fin de sus vidas se incorporen y reingresen a la Iglesia Católica”. Nadie está obligado a ser parte de la Iglesia, pero habiendo alguien entrado una vez a través del bautismo, debe respetar las promesas que libremente hizo. Para controlar y atraer de nuevo a sus hijos rebeldes, la Iglesia utiliza tanto su poder espiritual como el secular que estén a su alcance.

Frente a los herejes materiales, la Iglesia actúa siguiendo la regla de san Agustín: “No debe considerarse hereje quien no defienda sus opiniones falsas y perversas con celo pertinaz (animositas). Sobre todo si el error no es fruto de una audaz presunción sino que le ha sido transmitido al hereje por padres que han sido seducidos a su vez, y cuando esa persona anda en busca de la verdad con cuidadosa solicitud y dispuesto a ser corregido” (P.L. XXXIII, ep. XLIII, 160).

Pio IX, en una carta escrita a los obispos de Italia (10 agosto de 1863), reafirma esta doctrina católica: “Es sabido por Nos y por ustedes que aquellos que están en ignorancia invencible respecto a nuestra religión, pero que observan la ley natural… y están dispuestos a obedecer a Dios y llevar una vida honesta y recta, pueden, con la ayuda de la luz y la gracia divinas, alcanzar la vida eterna… pues Dios… no permite que sea castigado quien no es deliberadamente culpable” (Denzinger, “Enchiridion”, 1529).

El hereje formal niega, duda o contradice las verdades contenidas en la divina revelación.

Por ejemplo, cuando Bergoglio dijo que TODAS LAS RELIGIONES LLEVAN A DIOS, negó y contradijo el Evangelio, pues Cristo afirma de forma categórica: “Yo Soy el Camino, la Verdad y la Vida. NADIE VA AL PADRE SI NO ES POR MÍ.» (San Juan 14,6).

Y el sucesor de Bergoglio, Robert Prevost ha negado la supremacía de Roma al afirmar que:

„…. Roma, Constantinopla y todas las demás Sedes no están llamadas a disputarse la primacía, para no correr el riesgo de encontrarnos como los discípulos que, en el camino, precisamente mientras Jesús anunciaba su pasión inminente, discutían sobre quién de ellos era el más grande (cf. Mc 9, 33-37).”

Estas palabras son la negación del papado. Si Roma está al mismo nivel que las demás Sedes, entonces ¿Para qué Cristo le dio las llaves a Pedro y lo nombre Pastor de todo su rebaño?

Es una herejía formal tal cual.